Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2019

  • fa

Φέστιβαλ Tags: Φεστιβαλ Αθηνων

Profile
Profile
More Info
Photos
Map
Reviews
Συνοπτικό Πρόγραμμα
  • Ο μεγαλύτερος πολιτιστικός οργανισμός της χώρας και ένα από τα παλαιότερα φεστιβάλ της Ευρώπης (1955), το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου φιλοξενεί διεθνώς καταξιωμένους και εγχώριους καλλιτέχνες από τον χώρο του θεάτρου, του χορού και της μουσικής, προσελκύοντας μεγάλα πλήθη θεατών από ολόκληρο τον κόσμο.

    Χρόνος διεξαγωγής: Οι παραστάσεις του Φεστιβάλ πραγματοποιούνται κάθε Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο. Ειδικότερα:

    Οι παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών ξεκινούν την 1η Ιουνίου και ολοκληρώνονται στα μέσα Ιουλίου.
    Ώρα έναρξης: 21:00 (με εξαιρέσεις)
    Οι παραστάσεις του Φεστιβάλ Επιδαύρου πραγματοποιούνται κάθε Παρασκευή και Σάββατο, από τις αρχές Ιουλίου έως τα μέσα Αυγούστου.
    Ώρα έναρξης: 21:00 για τις παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, 21:30 για τις παραστάσεις στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου.
    Οι χώροι
    Οι παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών πραγματοποιούνται στους εξής χώρους:

    Ωδείο Ηρώδου Αττικού: Ο παλαιότερος και βασικότερος χώρος παραστάσεων του Φεστιβάλ, στους πρόποδες της Ακρόπολης. Το πανέμορφο ρωμαϊκό ωδείο χτίστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. προς τιμήν της γυναίκας του Ηρώδη, Ασπασίας Άννιας Ρήγιλλα. Έχει φιλοξενήσει μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς και εγχώριας καλλιτεχνικής σκηνής, μεταξύ αυτών τους Λουτσιάνο Παβαρόττι, Φρανκ Σινάτρα, Νάνα Μούσχουρη, Λάιζα Μιννέλλι, Μαρία Καλλάς.
    Χωρητικότητα: 5.000 (4.500 εισιτήρια διατίθενται προς πώληση)
    Πειραιώς 260: Πρώην βιομηχανικός χώρος λίγο έξω από το κέντρο της Αθήνας. Από το 2006, το ανακαινισμένο πρώην εργοστάσιο Τσαούσογλου φιλοξενεί παραστάσεις από Έλληνες και διεθνείς καλλιτεχνείς, πρωτοεμφανιζόμενους όσο και καταξιωμένους, από τον χώρο του χορού και του θεάτρου.
    Άνοιγμα στην πόλη: Ενότητα του Φεστιβάλ που εγκαινιάστηκε το 2017 και η οποία στηρίζεται σε ένα concept εξωστρέφειας. Site-specific παραστάσεις παρουσιάζονται σε γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά, σε υπαίθριους και αρχαιολογικούς χώρους. Το Φεστιβάλ διευρύνει το κοινό και το βεληνεκές του και ενθαρρύνει την πιο ενεργή συμμετοχή των θεατών.
    Οι παραστάσεις του Φεστιβάλ Επιδαύρου πραγματοποιούνται στους εξής χώρους:

    Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου: Διάσημο και αγαπητό σε ολόκληρο τον κόσμο για την αξεπέραστη ακουστική του και την υψηλή αισθητική του. Χρονολογείται από τον 4ο αιώνα π.Χ. και βρίσκεται στο ιερό του Ασκληπιού, στην καρδιά της Αργολίδας. Ένα θαύμα της αρχιτεκτονικής που φιλοξενεί παραστάσεις αρχαίου δράματος από καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, με αγγλικούς υπέρτιτλους για τους ξένους επισκέπτες.
    Χωρητικότητα: 14.000 (10.000 εισιτήρια διατίθενται προς πώληση)
    Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου: Χτίστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. και αρχικά λειτούργησε ως τόπος λατρείας του Διονύσου. Σήμερα, το θέατρο που βρίσκεται στο λιμάνι της Επιδαύρου φιλοξενεί παραστάσεις από νέους Έλληνες και διεθνείς δημιουργούς με μια πιο εναλλακτική ματιά στο αρχαίο δράμα. Οι παραστάσεις έχουν αγγλικούς υπέρτιτλους.
    Χωρητικότητα: 2.000 (1.000 εισιτήρια διατίθενται προς πώληση)

  • Ημερομηνία Έναρξης : 25-03-2019
    Ημερομηνία Λήξης: 30-09-2019
  • No Records Found

    Sorry, no records were found. Please adjust your search criteria and try again.

    Google Map Not Loaded

    Sorry, unable to load Google Maps API.

  • Leave a Review

    Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

  • Συνοπτικό Πρόγραμμα :

    1
    Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2019
    ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
    21 & 22 Ιουν.
    Οιδίπους
    Σκηνοθεσία: Ρόµπερτ Γουίλσον
    Συµπαραγωγή: ConversAzioni - Teatro Olimpico Vicenza - Pompeii Theatrum Mundi - Teatro Stabile di Napoli
    28 & 29 Ιουν.
    ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
    ΟΡΕΣΤΕΙΑ του Αισχύλου
    Αγαµέµνων
    Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη
    Χοηφόροι
    Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεµέ
    Ευµενίδες
    Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη
    5 & 6 Ιουλ.
    ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ - ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΥΠΡΟΥ
    Ικέτιδες του Ευριπίδη
    Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός
    12 & 13 Ιουλ.
    Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή
    Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
    Συµπαραγωγή: Αθηναϊκά Θέατρα - ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης
    19 & 20 Ιουλ.
    ΚΘΒΕ
    Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη
    Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
    26 & 27 Ιουλ.
    COMEDIE-FRANÇAISE
    Ηλέκτρα / Ορέστης του Ευριπίδη
    Σκηνοθεσία: Ivo van Hove
    2 & 3 Aυγ.
    Νεφέλες του Αριστοφάνη
    Σκηνοθεσία: Δηµήτρης Καραντζάς
    2
    9 & 10 Aυγ.
    ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας
    Προµηθέας Δεσµώτης του Αισχύλου
    Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσακίρης
    ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
    22 Ιουν.
    9Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΡΙΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
    Προβολή-έκπληξη
    28 & 29 Ιουν.
    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΕΛΣ
    Κασσάνδρα του Ιάννη Ξενάκη
    Αναπαράστασις Ι: Ο βαρύτονος του Γιάννη Χρήστου
    Σκηνοθετική επιµέλεια: Αλέξανδρος Ευκλείδης
    Έσσεται ήµαρ... του Γιώργου Κουµεντάκη
    Σκηνοθεσία: Έκτορας Λυγίζος
    5 & 6 Ιουλ.
    Θεογονία του Hσιόδου
    Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου
    12 & 13 Ιουλ.
    ΟΜΑΔΑ ΧΟΡΟΥ GRIFFON
    KAOS
    Χορογραφία: Ιωάννα Πορτόλου
    19 & 20 Ιουλ.
    Δάφνις + Χλόη του Λόγγου
    Un amore bucolico
    Σκηνοθεσία: Δηµήτρης Μπογδάνος
    26 & 27 Ιουλ.
    Φαίδρα του Ρακίνα
    Σκηνοθεσία: Έφη Θεοδώρου
    2 & 3 Αυγούστου
    Δαναΐδες του Ανδρέα Κάλβου
    Σκηνοθεσία: Νατάσα Τριανταφύλλη
    3
    Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
    21 και 22 Ιουνίου
    Οιδίπους
    Η αρχετυπική ιστορία του Οιδίποδα ξεδιπλώνεται µέσα από τα εκπληκτικά, χαρακτηριστικά
    tableau vivant του Ρόµπερτ Γουίλσον. Ο κορυφαίος δηµιουργός ακολουθεί την ιστορία του
    Οιδίποδα χρονολογικά, χωρίς να συµπίπτει απολύτως µε τον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή,
    από τη στιγµή της γέννησής του και της εγκατάλειψής του ως βρέφους, µέχρι τη στιγµή της
    τύφλωσής του, αφού έχουν προηγηθεί οι φρικτές αποκαλύψεις: από το πρώτο φως της ζωής στο
    τελευταίο φως που αντικρίζει. Δύο «µάρτυρες», ένας άντρας και µια γυναίκα, µας µεταφέρουν
    αυτά που βλέπουν, τον βίο και την πολιτεία του Οιδίποδα, σαν να µιλάνε διαµέσου των αιώνων.
    Σύλληψη - Σκηνοθεσία - Σκηνικά - Φωτισµοί: Ρόµπερτ Γουίλσον
    Συν-σκηνοθεσία: Ann Christin Rommen
    Δραµατουργία: Konrad Kuhn
    Πρωτότυπη µουσική: Dickie Landry, Kinan Azmeh
    Κοστούµια: Carlos Soto
    Συνεργάτης σκηνογράφος: Annick Lavallée-Benny
    Συνεργάτης σχεδιαστής φωτισµών: Solomon Weisbard
    Σχεδιασµός ήχου: Dario Felli
    Προγραµµατισµός και επίβλεψη φωτισµών: Marcello Lumaca
    Μακιγιάζ: Manu Halligan
    Ηχοληψία: Marco Olivieri
    Τεχνικός διευθυντής: Enrico Maso
    Μηχανικός: Adriano Pernigotti
    Μοδίστρα: Lara Friio
    Σκηνικός σχεδιασµός: Cecilia Sacchi
    Χειρίστρια follow spot: Isadora Giuntini
    4
    Κοµµώσεις - Μακιγιάζ: Nicole Tomaini
    Βίντεο: Andrea Villa
    Βοηθός σκηνοθέτη: Sara Thaiz Bozano
    Με τους: Angela Winkler, Λυδία Κονιόρδου, Μιχάλης Θεοφάνους, Casilda Madrazo,
    Kayije Kagame, Αλέξης Φουσέκης, Dickie Landry
    Με τη συµµετοχή των: Meg Harper, Laila Gozzi, Alessandro Anglani, Marcello di Giacomo,
    Gaetano Migliaccio, Francesco Roccasecca, Annabella Marotta, Francesca Gabucci
    Με τις φωνές των: Ρόµπερτ Γουίλσον, Λυδίας Κονιόρδου, Christopher Knowles
    Οργάνωση παραγωγής: Virginia Forlani
    Βοηθοί παραγωγής: Maddalena Papagni, Elisa Crespi
    Ανάθεση - Συµπαραγωγή: ConversAzioni - Teatro Olimpico Vicenza - Pompeii Theatrum
    Mundi - Teatro Stabile di Napoli
    28 και 29 Ιουνίου
    ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
    Ορέστεια του Αισχύλου
    Μια καινοτόµα πρόταση από το Εθνικό Θέατρο: Τρεις σκηνοθέτιδες στην πρώτη τους εµφάνιση
    στην Επίδαυρο παρουσιάζουν σε ενιαία παράσταση την Ορέστεια, τη µοναδική σωζόµενη
    τριλογία του αρχαίου δράµατος, µε την ίδια δηµιουργική οµάδα ηθοποιών και συντελεστών. Τον
    Αγαµέµνονα σκηνοθετεί η Ιώ Βουλγαράκη, τις Χοηφόρους η Λίλλυ Μελεµέ και τις Ευµενίδες η
    Γεωργία Μαυραγάνη.
    Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης
    Σκηνικά: Πάρις Μέξης
    Φωτισµοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
    Παίζουν (αλφαβητικά): Δηµήτρης Γεωργιάδης, Στεφανία Γουλιώτη, Στέλιος Ιακωβίδης,
    Μαρία Κίτσου, Φιλαρέτη Κοµνηνού, Δέσποινα Κούρτη, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Αργύρης
    Ξάφης
    5
    Αγαµέµνων
    Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη
    Το πρώτο έργο της τριλογίας της Ορέστειας αφηγείται την επιστροφή του βασιλιά Αγαµέµνονα
    στο Άργος, µετά το τέλος του Τρωικού πολέµου. Ο Αγαµέµνων µπαίνει θριαµβευτικά στην πόλη
    και στο παλάτι, φέρνοντας µαζί του, αιχµάλωτη, την τρωαδίτισσα πριγκίπισσα, ιέρεια του
    Απόλλωνα και µάντισσα Κασσάνδρα. Η Κλυταιµνήστρα υποδέχεται τον σύζυγό της µε στόµφο
    και τιµές, ωστόσο πολύ γρήγορα αποκαλύπτεται πως η ενθουσιώδης της υποδοχή υποκρύπτει
    ένα οργανωµένο σχέδιο εκδίκησης για τον φόνο της κόρης τους, Ιφιγένειας, που ο Αγαµέµνονας
    θυσίασε στην Αυλίδα, προκειµένου να ξεκινήσουν τα πλοία της εκστρατείας, δέκα χρόνια πριν.
    Το κόκκινο χαλί που στρώνει η Κλυταιµνήστρα για να τον δεχτεί οδηγεί σ’ ένα λουτρό αίµατος
    όπου, µε τη συνέργεια του εραστή της Αίγισθου, θα πνιγούν και ο βασιλιάς και η ερωµένη του.
    Σκηνοθετικό σηµείωµα:
    Ο Αγαµέµνων, το πρώτο έργο της Ορέστειας, είναι η αρχή µιας πολυεπίπεδης θεατρικής
    σύλληψης του Αισχύλου που, µε όχηµα το µύθο του Τρωικού πολέµου, χαράχτηκε βαθιά στο
    δικό του παρόν, την Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ., και από τότε σε κάθε παρόν µέχρι σήµερα.
    Μετά από δέκα χρόνια στην Τροία, ο βασιλιάς επιστρέφει από τον τροµερότερο των πολέµων
    νικητής για να δολοφονηθεί στο σπίτι του από τη γυναίκα του. Δέκα χρόνια αναµονής για ένα
    τέτοιο έγκληµα. Σ’ ένα τέτοιο ποιητικό σύµπαν, όπου ο άνθρωπος αποτελεί άλυτο αίνιγµα και η
    ανθρώπινη πράξη δεν διαδραµατίζεται κάτω από άδειους ουρανούς, θύτης και θύµα
    ανταλλάσσουν ρόλους. Την ανταλλαγή αυτή ρόλων παρακολουθεί µια άρχουσα τάξη που σιωπά,
    ώσπου χάνει τελικά όχι µόνο τη δύναµή της, αλλά και την ίδια την υπόστασή της. Ποιος έχει
    δικαίωµα στο έγκληµα και από πού αντλεί το δικαίωµα αυτό;
    Η παράσταση θα συνοµιλήσει µε τις άλλες δύο (Χοηφόροι και Ευµενίδες) σε µια
    πρωτότυπη συνεργασία, εξερευνώντας έναν δραµατουργό που «εφηύρε» το θέατρο, τουλάχιστον
    το δικό µας, δυτικό θέατρο.
    6
    Χοηφόροι
    Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεµέ
    Στο δεύτερο έργο της τριλογίας κυριαρχεί η φιγούρα της Ηλέκτρας, που πενθεί τον
    δολοφονηµένο πατέρα της προσµένοντας εµµονικά ως µόνο φως σωτηρίας την επιστροφή του
    αδερφού της, Ορέστη, προκειµένου να σχεδιάσουν µαζί την εκδίκηση. Στο ξεκίνηµα του έργου η
    Ηλέκτρα θρηνεί πάνω απ’ τον τάφο του πατέρα της και οι Χοηφόρες, οι γυναίκες του χορού που
    τη συντροφεύουν, µεγεθύνουν τον θρήνο της ενώ προσφέρουν τις χοές τους. Εκεί την αντικρίζει
    πρώτη φορά ο αδερφός της που έχει επιστρέψει µετά από χρόνια για να εκδικηθεί τον φόνο του
    πατέρα του µαζί µε τον πιστό σύντροφό του Πυλάδη, µεταµφιεσµένοι σε ξένους για µην τους
    αναγνωρίσουν. Βλέποντάς την να θρηνεί, συνειδητοποιεί ότι θα την έχει σύµµαχο στο ιερό αυτό
    έργο και της αποκαλύπτει την ταυτότητά του. Η δράση κατόπιν εξελίσσεται καταιγιστικά.
    Ορέστης και Πυλάδης µε την κάλυψη της Ηλέκτρας προφασίζονται ότι είναι δύο ξένοι που
    φέρνουν τις στάχτες του πεθαµένου Ορέστη στην Κλυταιµνήστρα. Η Κλυταιµνήστρα
    υποδέχεται τον Ορέστη και τότε εκείνος, αφού της αποκαλύπτει την ταυτότητά του, την εκτελεί
    ενώ κατόπιν εκτελεί και τον εραστή και συνένοχό της Αίγισθο. Η τραγωδία κλείνει µε τις
    Ερινύες να καταφθάνουν, καταδιώκοντας ανελέητα τον Ορέστη ως τη στιγµή της αθώωσής του
    από τον Άρειο Πάγο.
    Σκηνοθετικό σηµείωµα:
    Το δεύτερο µέρος της Ορέστειας τοποθετείται χρονικά δέκα χρόνια περίπου µετά το τέλος του
    Αγαµέµνονα. Εδώ χτυπά η αιµάτινη καρδιά της τριλογίας. Το έδαφος έχει ήδη προετοιµαστεί για
    την έλευση του Ορέστη, του νεαρού εκδικητή που οφείλει να ανταποκριθεί στον πανάρχαιο
    νόµο του καθήκοντος και να ανταποδώσει αίµα στο αίµα. Ο νεκρός πατέρας ζητά εκδίκηση και
    η παρουσία του στο έργο είναι εξίσου ισχυρή, µε διαφορετικό τρόπο φυσικά, όπως και στον
    Αγαµέµνονα. Το τοπίο στις Χοηφόρους είναι ζοφερό και απειλητικό. Στο νέο κράτος κυριαρχεί
    καθεστώς βίας, τροµοκρατίας και φοβικής σιωπής −το ζευγάρι των σφετεριστών και παράνοµων
    εραστών, που έχει κλέψει µε δόλο την εξουσία από τον νόµιµο βασιλιά, έχει βάψει τα χέρια του
    µε αίµα κι έχει βυθίσει τη χώρα στο σκοτάδι και το χάος.
    7
    Ο παλαιός κόσµος έχει φτάσει σε τραγικό αδιέξοδο και έχει χρεοκοπήσει, ηθικά,
    κοινωνικά και πολιτικά. Η αποτρόπαιη πράξη που θα διαπράξει ο Ορέστης είναι επιβεβληµένη
    από τους θεούς και το ίδιο το σύµπαν. Η βία θα απαντήσει στη βία και οι Ερινύες
    παραµονεύουν. Το λαµπρό φως της νέας Δικαιοσύνης, που θα συµφιλιώσει τον παλαιό µε τον
    καινούριο κόσµο που ανατέλλει, βρίσκεται ακόµη πολύ µακριά και ο δρόµος που θα πρέπει να
    διανυθεί προς αυτήν την κατεύθυνση είναι εξαιρετικά επώδυνος. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η
    επανάληψη του εγκλήµατος γίνεται τελετουργία εξαγνισµού µιας ολόκληρης κοινωνίας, η οποία
    θα µεταβεί απ’ το σκοτάδι στο φως.
    Ευµενίδες
    Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη
    Το τρίτο µέρος της αισχύλειας τριλογίας έχει ως θέµα την καταδίωξη του Ορέστη από τις
    Ερινύες και την ιερή δοκιµασία που θα πρέπει να περάσει προκειµένου να εξευµενιστούν και να
    µετατραπούν σε Ευµενίδες, αθωώνοντας το έγκληµά του. Στο θεωρούµενο αυτό ιδρυτικό έργο
    της Αθηναϊκής Δηµοκρατίας θεσµοθετείται για πρώτη φορά ο Άρειος Πάγος.
    Σκηνοθετικό σηµείωµα:
    O Oρέστης βρίσκεται στους Δελφούς καταδιωκόµενος από τις Ερινύες. Είναι ικέτης στο ιερό
    του Απόλλωνα ζητώντας την προστασία του θεού. Ακολουθώντας τις συµβουλές του έρχεται
    στην Αθήνα, όπου προσπέφτει ικέτης στο άγαλµα της Αθηνάς. Οι εξαγριωµένες Ερινύες,
    παρακινηµένες από το φάντασµα της Κλυταιµνήστρας τον ακολουθούν. Η λύση θα δοθεί στον
    Άρειο Πάγο, το δικαστήριο των Αθηνών. Ο Χορός των Ερινύων και ο Ορέστης θα
    υπερασπιστούν τα πιστεύω τους. Η ισοψηφία που προκύπτει µε την ψήφο της Αθηνάς κηρύσσει
    αθώο τον Ορέστη, ο οποίος εξυµνεί την Πόλη των Αθηνών και διακηρύσσει ότι στο εξής
    συµµαχία ακατάλυτη θα δένει την πατρίδα του µε την Αθήνα. Η Αθηνά καθιερώνει τιµές για τις
    Ερινύες και τις ανακηρύσσει αγαθοποιές θεότητες: Ευµενίδες.
    Η τριλογία κλείνει µε την αποκατάσταση της ισορροπίας, σε µια ατµόσφαιρα
    συµφιλίωσης. Λίγο αργότερα, το 462 π.Χ., µε τη µεταβολή του πολιτεύµατος, η δικαιοδοσία των
    φονικών υποθέσεων µεταφέρεται στον Άρειο Πάγο.
    8
    Στο τρίτο µέρος της Ορέστειας επιχειρείται ο τελευταίος και πιο δύσκολος καθαρµός. Ένας
    χορός δέκα ηθοποιών θα προσπαθήσει να τον πραγµατώσει οργανώνοντας µια δίκη όλων:
    νεκρών, ζωντανών, ανδρών, γυναικών, θνητών, θεών και άρα µια βαθιά πολιτική πράξη.
    5 και 6 Ιουλίου
    ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ - ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΥΠΡΟΥ
    Ικέτιδες του Ευριπίδη
    Μετάφραση: Γιώργος Κοροπούλης
    Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός
    Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου
    Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
    Στην παράσταση θα συµµετέχουν Έλληνες και Κύπριοι ηθοποιοί.
    Συµπαραγωγή: Εθνικό Θέατρο - Θεατρικός Οργανισµός Κύπρου
    Η διανοµή βρίσκεται σε εξέλιξη.
    Σκηνοθετικό σηµείωµα:
    Δύο Εθνικά Θέατρα, το Εθνικό Θέατρο και ο ΘΟΚ, συνεργάζονται για το ανέβασµα ενός
    εµβληµατικού έργου. Μια τραγωδία για τον πόλεµο, τους νεκρούς αλλά και την υπαρξιακή
    αγωνία, την αξιοπρέπεια, την πίστη και την αντοχή σε µια νέα µετάφραση από τον Γιώργο
    Κοροπούλη.
    Σαραντατρία χρόνια µετά το µοναδικό της ανέβασµα από το Εθνικό Θέατρο σε
    σκηνοθεσία του Τάκη Μουζενίδη και εικοσιεννέα χρόνια από την πρώτη παράσταση του ΘΟΚ
    στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάµπους, η τραγωδία σκηνοθετείται από τον
    Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Στάθη Λιβαθινό, σε ένα εγχείρηµα που θα
    στηριχθεί στη συνεργασία καλλιτεχνών από τις δυο χώρες.
    Οι µητέρες των Αργείων στρατηγών που έχασαν τη ζωή τους στη Θήβα πολεµώντας στο
    πλάι του Πολυνείκη προσπέφτουν ικέτιδες στο βωµό της Δήµητρας στην Ελευσίνα. Μαζί τους ο
    βασιλιάς του Άργους Άδραστος. Ζητούν τη βοήθεια του βασιλιά της Αθήνας Θησέα, γιατί οι
    Θηβαίοι κρατούν τους νεκρούς και δεν επιτρέπουν την ταφή τους.
    9
    Ο Θησέας, ανταποκρινόµενος στο δίκαιο αίτηµα, ετοιµάζεται να στείλει µήνυµα στον
    βασιλιά της Θήβας Κρέοντα, όµως τον προλαβαίνει η άφιξη θηβαίου Κήρυκα που φέρνει το δικό
    του µήνυµα στον Θησέα: Του ζητά να διώξει τον Άδραστο και τις µητέρες, διαφορετικά θα τους
    επιτεθούν.
    Ο Θησέας οδηγεί τον στρατό της Αθήνας ενάντια στους Θηβαίους και φέρνει στην
    Ελευσίνα τους νεκρούς στρατηγούς όπου και τους καίουν. Η Ευάδνη σε ένα παραλήρηµα ορµά
    στη φωτιά και καίγεται µαζί µε τον άνδρα της Καπανέα. Μητέρες και παιδιά παίρνουν τον
    δρόµο της επιστροφής µε τις στάχτες των αγαπηµένων τους.
    Η τραγωδία, γραµµένη το 422 π.Χ., φέρει τον απόηχο της µάχης στο Δήλιο το 424 π.Χ.,
    δύο χρόνια πριν, όταν οι Θηβαίοι −σύµµαχοι της Σπάρτης− νίκησαν τους Αθηναίους και δεν
    τους άφηναν για µέρες να πάρουν πίσω και να θάψουν τους νεκρούς τους.
    12 και 13 Ιουλίου
    Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή
    Μετάφραση: Γιάννης Λιγνάδης
    Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
    Με τον Δηµήτρη Λιγνάδη στο ρόλο του Οιδίποδα και την Αµαλία Μουτούση στο ρόλο της
    Ιοκάστης.
    Παραγωγή: Αθηναϊκά Θέατρα - ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης
    Το τελειότερο έργο του Σοφοκλή και κατά γενική οµολογία η πλέον υποδειγµατική αρχαία
    τραγωδία ξεκινά µε ένα µυστήριο. Η πόλη της Θήβας πλήττεται από λοιµό και ο βασιλιάς
    Οιδίποδας ζητά να εξακριβώσει τον λόγο. Ο χρησµός του Απόλλωνα παραγγέλνει ότι για να
    καθαρίσει η πόλη πρέπει πρώτα να τιµωρηθεί ο φόνος του Λάιου. Ο βασιλιάς αποφασίζει να
    εξιχνιάσει το αίνιγµα και ξετυλίγει ένα κουβάρι φρικτών αποκαλύψεων.
    10
    Σκηνοθετικό σηµείωµα:
    Έχω συναντηθεί µε τον Οιδίποδα στη σκηνή δύο φορές: την πρώτη, παίζοντας τον επώνυµο
    ρόλο, στην παράσταση του Σπύρου Ευαγγελάτου, και τη δεύτερη παίζοντας την Ιοκάστη, τον
    Τειρεσία και τον Βοσκό, στην παράσταση του Τσέζαρις Γκραουζίνις.
    Υπάρχουν δύο άξονες στο έργο αυτό, το τελειότερο του αρχαίου δράµατος, τουλάχιστον
    απ’ τα σωζόµενα, που δρουν συµπληρωµατικά:
    Ο ένας είναι η τέλεια πλοκή του: το έργο αυτό είναι το πρώτο στην παγκόσµια
    δραµατουργία θρίλερ µε σασπένς (whodunit play τα αποκαλούν οι Αγγλοσάξωνες).
    Ξετυλίγοντας το κουβάρι των γεγονότων, ο ήρωας, µε αριστοτεχνικό τρόπο, φτάνει στο κέντρο
    του λαβυρίνθου, όπου διώκτης και διωκόµενος είναι ο ίδιος. Κι αν συχνά υποτιµούµε τον άξονα
    αυτόν, γυρεύοντας δίκαια άλλες ποιότητες, δεν µπορώ να µη θυµάµαι το ρίγος που µου
    προκαλούσε το οµαδικό επιφώνηµα του κοινού από το κοίλον στη φράση «Ο Πόλυβος δεν
    ήτανε πατέρας σου».
    Ο δεύτερος άξονας, αυτός που κάνει τον Οιδίποδα το πρώτο υπαρξιακό έργο στην
    παγκόσµια δραµατουργία, είναι η ίδια η ερώτηση που τίθεται: «Ποιος είµαι;». Και τα εργαλεία
    που χρησιµοποιεί ο ήρωας για να την απαντήσει: τα εργαλεία που ο άνθρωπος –ειδικά ο
    Δυτικός– έχει θεοποιήσει: τον ορθό λόγο, τη σκέψη, τη λογική. Είναι τα µόνα που έχουµε, έχουν
    εκτοξεύσει το είδος µας, όµως δεν αρκούν. Γιατί αν αποφασίσεις να θέσεις τη συγκεκριµένη
    ερώτηση, οφείλεις να είσαι έτοιµος και για την απάντηση. Και η αλήθεια, όπως λέει ο ποιητής,
    «µόνον έναντι θανάτου δίδεται».
    Ο Οιδίποδας είναι ο πρώτος Άνθρωπος της δραµατουργίας µας, ο Αδάµ της. Και η µοίρα
    του µας κάνει ταπεινούς.
    19 και 20 Ιουλίου
    ΚΘΒΕ
    Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη
    Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας
    Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
    11
    Από τα οψιµότερα έργα του Ευριπίδη η Ιφιγένεια εν Αυλίδι γράφτηκε µεταξύ 408 και 406 π.Χ.
    και παρουσιάστηκε µετά τον θάνατό του στα Μεγάλα Διονύσια, όπου και κέρδισε το πρώτο
    βραβείο. Η τραγωδία εστιάζει στην απόφαση του Αγαµέµνονα, αρχιστράτηγου των Αχαιών, να
    θυσιάσει την κόρη του Ιφιγένεια στην Αυλίδα. Στην αρχή του έργου, ο ελληνικός στόλος, ενώ
    σχεδιάζει να σαλπάρει για την Τροία, έχει ακινητοποιηθεί λόγω άπνοιας στην Αυλίδα. Ο µάντης
    Κάλχας αποκαλύπτει ότι αιτία είναι ο θυµός της θεάς Άρτεµης, την οποία έχει προσβάλει ο
    Αγαµέµνονας και ότι µόνος τρόπος να εξευµενιστεί είναι η θυσία της κόρης του, Ιφιγένειας.
    Έτσι, ο Αγαµέµνονας καλεί την Ιφιγένεια στην Αυλίδα, µε το πρόσχηµα του γάµου της µε το
    πρωτοπαλίκαρο των Αχαιών, τον Αχιλλέα, προτού αναχωρήσουν για τον πόλεµο. Παρά το
    φρικτό δίληµµα που αντιµετωπίζει, αφού καλείται να επιλέξει µεταξύ της κόρης και της
    πατρίδας του, ο Αγαµέµνονας αποφασίζει να προχωρήσει στη θυσία, αγνοώντας τις ικεσίες της
    Κλυταιµνήστρας, της Ιφιγένειας, του Αχιλλέα, του στρατού που απειλεί µε στασίαση, ακόµα και
    του ίδιου του Μενέλαου. Η ευγενική Ιφιγένεια τελικά συµφιλιώνεται µε την τραγική µοίρα της
    και τον ηρωικό θάνατό της υπέρ της πατρίδας. Στο τέλος του έργου, ένας άγγελος ανακοινώνει
    στην Κλυταιµνήστρα ότι το σώµα της Ιφιγένειας εξαφανίστηκε από τον βωµό προτού λάβει το
    θανάσιµο χτύπηµα.
    Σκηνοθετικό σηµείωµα:
    Ο Ευριπίδης, στο τέλος της ζωής του, µας δίνει ένα έργο µεταπτώσεων και συνεχόµενων
    διληµµάτων, γεµάτο ειρωνεία και αναπάντεχες κωµικές στιγµές. Ένα κείµενο που, αν και
    ανεβαίνει αρκετά συχνά, συνεχίζει να τροφοδοτεί πληθώρα φιλολογικών, δραµατολογικών και
    θεατρολογικών συζητήσεων.
    Όπως και τα υπόλοιπα έργα που πραγµατεύονται τα του Οίκου των Ατρειδών, η Ιφιγένεια
    εν Αυλίδι περιέχει πρόσωπα στιγµατισµένα µε µια προγονική κατάρα. Άρα γνωρίζουµε εκ των
    προτέρων πως τα πράγµατα είναι πιθανόν να µην εξελιχθούν οµαλά.
    Εµποτισµένο από την ατµόσφαιρα της εποχής του, µε την Αθηναϊκή δηµοκρατία να
    παραπαίει και την ήττα στον Πελοποννησιακό Πόλεµο να πλησιάζει, το έργο αποτυπώνει έναν
    κόσµο όπου η πίστη στον ηρωισµό και στις πατριαρχικές αξίες έχει κλονιστεί. Έναν κόσµο στον
    οποίον ο όχλος ανάγεται σε πρωταγωνιστή της δράσης, την ίδια στιγµή που οι ήρωες, γεµάτοι
    12
    αδυναµίες, µικροπρεπείς, δειλοί, κατακρηµνίζονται. Είναι ασταθείς και αλλάζουν γνώµη. Μόνη
    σταθερά παραµένει ο αγώνας για την εξουσία, σε διαφορετική κάθε φορά µορφή. Η διαµάχη του
    δηµόσιου µε το ιδιωτικό, του άνδρα µε τη γυναίκα, της πόλης µε την οικογένεια, γεννούν
    πρόσωπα που δεν διστάζουν να υπερβούν τα εσκαµµένα.
    Δεν έχουµε να κάνουµε µε µια ροµαντική ιστορία αυτοθυσίας, ούτε µε ένα πατριωτικό
    δράµα, αλλά µε µια περίπτωση διαρκούς πάλης και ανισορροπίας, µια ιστορία ανατροπών.
    Στην Αυλίδα δεν έχει σταµατήσει µόνο ο άνεµος, αλλά η ίδια η ζωή. Όλοι περιµένουν να συµβεί
    κάτι. Και πολύ σύντοµα, αυτό θα είναι η κατάλυση της λογικής.
    26 και 27 Ιουλίου
    Κοµεντί Φρανσαίζ / Comédie-Française
    Ηλέκτρα / Ορέστης του Ευριπίδη
    Σκηνοθεσία: Ίβο βαν Χόβε (Ivo van Hove)
    Σκηνική εκδοχή: Βαρτ Βαν ντεν Εντε (Bart Van den Eynde) και Ίβο βαν Χόβε (Ivo van
    Hove)
    Μετάφραση στα γαλλικά: Μαρί Ντελκούρ-Κυρβέρ (Marie Delcourt-Curvers)
    Σκηνογραφία και Σχεδιασµός φωτισµού: Γιαν Βερσβάιφελντ (Jan Versweyveld)
    Κοστούµια: Αν Ντ’ Υίς (An D’Huys)
    Πρωτότυπη µουσική: Ερίκ Σλεσίµ (Eric Sleichim)
    Χορογραφία: Βιµ Βαντεκέιµπους (Wim Vandekeybus)
    Δραµατουργία: Βαρτ Βαν ντεν Έντε (Bart Van den Eynde)
    Βοηθός σκηνοθέτη: Λωράν Ντελβέρ (Laurent Delvert)
    Βοηθός σκηνογράφου: Ροέλ Βαν Μπερκελέρ (Roel Van Berckelaer)
    Βοηθός φωτιστή: Φρανσουά Τουρέ (François Thouret)
    Με τον θίασο της Κοµεντί Φρανσαίζ:
    Κλωντ Ματιέ (Claude Mathieu), Χορός, Σεσίλ Μπρυν (Cécile Brune), Χορός, Sylvia Bergé
    (Σύλβια Μπερζέ), Χορός, Ερίκ Ζενοβέζ (Éric Génovèse), Φρύγας υπηρέτης, Μπρυνό Ραφαελί
    (Bruno Raffaelli), Γέρος υπηρέτης της Ηλέκτρας και ένας χωρικός, Ντενί Πονταλυντές (Denis
    13
    Podalydès), Μενέλαος, Ελζά Λεπουάβρ (Elsa Lepoivre), Κλυταιµνήστρα και Ελένη, Λοΐκ
    Κορµπερύ (Loïc Corbery), Πυλάδης, Σουλιάν Μπραΐµ (Suliane Brahim), Ηλέκτρα, Μπενζαµέν
    Λαβέρν (Benjamin Lavernhe), Μυκηναίος, Ντιντιέ Σάντρ (Didier Sandre), Τυνδάρεως, Κριστόφ
    Μοντενέζ (Christophe Montenez), Ορέστης, Ρεµπεκά Μαρντέρ (Rebecca Marder), Ερµιόνη,
    Ντοµινίκ Μπλαν (Dominique Blanc), Κορυφαία, Γκαέλ Καµιλιντί (Gaël Kamilindi), Απόλλων.
    Και τους ηθοποιούς της Ακαδηµίας της Κοµεντί Φρανσαίζ: Peio Berterretche (Πέιο
    Μπερτερέτς), Pauline Chabrol (Πωλίν Σαµπρόλ), Thomas Keller (Τοµά Κελλέρ), Olivier Lugo
    (Ολιβιέ Λυγκό), Noémie Pasteger (Νοεµί Παστεζέ), Léa Schweitzer (Λεά Σβάιτσέρ)
    Παραγωγή Comédie-Française
    Πρεµιέρα Αίθουσα Richelieu 27 Απριλίου 2019
    Ζωντανή αναµετάδοση από την Αίθουσα Richelieu / Pathé Live 23. 5. 2019
    Σε συνεργασία µε το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου
    Με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας
    H Comédie-Française για τη συνεργασία µε το Φεστιβάλ Αθηνών
    Μετά την µεγάλη επιτυχία των Καταραµένων, της παράστασης που έκανε πρεµιέρα στην
    Αυλή των Τιµών του Παλατιού των Παπών ανοίγοντας το Φεστιβάλ της Αβινιόν 2016 και
    επαναλήφθηκε στην Αίθουσα Ρισελιέ, ο Ίβο βαν Χόβε ξανασυναντιέται µε τον θίασο της
    Κοµεντί Φρανσαίζ µε µια νέα µεγάλη τοιχογραφία, που συνδέεται αυτή τη φορά µε την
    οικογένεια των Ατρειδών. Αυτή η δεύτερη συνεργασία της Κοµεντί Φρανσαίζ µ’ έναν από τους
    σηµαντικότερους µαέστρους της θεατρικής σκηνοθεσίας διεθνώς, πάνω σε µια αρχαία ελληνική
    τραγωδία, προσέφερε την ιδανική ευκαιρία στον Éric Ruf, γενικό διευθυντή της Κοµεντί
    Φρανσαίζ και στον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών &
    Επιδαύρου, να ενώσουν τους δύο αυτούς µεγάλους οργανισµούς του ευρωπαϊκού θεάτρου.
    Για πρώτη φορά, ο πιο παλιός θίασος εν ενεργεία στον κόσµο θα παίξει στο µοναδικό Αρχαίο
    Θέατρο της Επιδαύρου.
    14
    Διευκρινίζοντας ότι όλες του οι συνεργασίες γεννιούνται από «κεραυνοβόλο έρωτα» για ένα
    κείµενο, ο Ίβο βαν Χόβε, που άνοιξε και το πρόγραµµα του Φεστιβάλ Αθηνών 2018 µε την πολύ
    δυνατή σκηνική µεταφορά των έργων του Μπέργκµαν Περσόνα / Μετά την πρόβα, συναρθρώνει
    εδώ δυο κείµενα του Ευριπίδη που αφηγούνται την ιστορία της Ηλέκτρας και του Ορέστη στη
    συνέχειά της ή το πώς δυο αδέρφια ξαναβρίσκονται και συµµαχούν για να εκδικηθούν τη
    µητέρα τους, Κλυταιµνήστρα, και τον εραστή της, Αίγισθο. Η σκηνοθεσία του σηµατοδοτεί την
    υποδοχή της Ηλέκτρας του Ευριπίδη στο ρεπερτόριο της Κοµεντί Φρανσαίζ, ενώ η τελευταία
    παράσταση του Ορέστη στην Αίθουσα Ρισελιέ χρονολογείται από το 1923.
    Αναγνωρισµένος για τη δεινότητά του να « ξεδιπλώνει » τα κείµενα επί σκηνής, ο σκηνοθέτης
    του Toneelgroep Amsterdam ανανεώνει διαρκώς την αισθητική του και τη σχέση του µε τους
    ηθοποιούς. Παρότι αποκηρύσσει την έννοια της «µεθόδου», επανέρχεται στο αρχαίο δράµα
    τιµώντας την κοινωνική διάσταση αυτού του θεάτρου και φωτίζει τον µύθο µε έντονη
    συναίσθηση του πόσο επίκαιρος παραµένει.
    Η υπόθεση, από τον Ίβο βαν Χόβε
    Η Ηλέκτρα και ο Ορέστης είναι αδέρφια. Νέοι, πληγωµένοι, εύθραυστοι και ευάλωτοι,
    µετατρέπονται σε άγρια ζώα. Στην πραγµατικότητα δεν γνώρισαν ποτέ τον πατέρα τους, που
    είχε φύγει ως αρχιστράτηγος του στρατού των Αργείων στον πόλεµο της Τροίας. Η απουσία τον
    καθιστά ήρωα στα µάτια τους. Η µητέρα, η Κλυταιµνήστρα, είναι ο εχθρός. Το σπίτι, το πεδίο
    της µάχης. Αποδιωγµένοι, η Ηλέκτρα και ο Ορέστης γίνονται από παιδιά βασιλέων, πρόσφυγες
    στην ίδια τους την οικογένεια, στην ίδια τους την πατρίδα.
    Αποσπάσµατα συνέντευξης του σκηνοθέτη
    Η οικογένεια είναι ο «γόρδιος δεσµός» της κοινωνίας, και ως τέτοιος, γεννά µια σειρά
    προβλήµατα. Βρισκόµαστε µπροστά σ’ ένα καθρέφτη που αντανακλά το αρνητικό είδωλο των
    ίδιων µας των παρορµήσεων. Πρόκειται άραγε για µια αιµοµικτική οικογένεια; Όχι
    κυριολεκτικά (ή τουλάχιστον, όχι µόνο), αλλά µε την έννοια ότι αποτελεί πεδίο µάχης: όπου,
    αφενός επιλύονται τα προβλήµατα, και όπου, αφετέρου, ξεχωρίζουν εκείνοι που έχουν επιλεγεί
    για να µείνουν, από τους άλλους, που θα εκδιωχθούν οριστικά.
    15
    Για το Ηλέκτρα / Ορέστης, το στοίχηµα είναι να αναπαραστήσουµε έναν κόσµο µεγάλης
    σκληρότητας, έως και νατουραλιστικά, επί σκηνής. Η αλήθεια είναι ότι βλέπω την παράσταση
    ως ένα Gesamtkunstwerk, ένα καθολικό έργο τέχνης µε τη βαγκνερική σηµασία του όρου, µε την
    αίσθηση ίσως ότι µετέχουµε σε µια τελετουργία.
    Θεωρώ τον εαυτό µου Βέλγο, αλλά και ευρωπαίο και πολίτη του κόσµου. Το να µιλάς για την
    κοινωνία, σηµαίνει να µιλάς για τον κόσµο.
    Οι Έλληνες θέτουν ένα θεµελιώδες ερώτηµα: τι µας ενώνει αντί να µας χωρίζει ; Αυτό είναι το
    κεντρικό ζήτηµα στο Ηλέκτρα / Ορέστης.
    Εκτίµησα σε τεράστιο βαθµό τη δουλειά µε τους ηθοποιούς του Θιάσου. Αισθάνθηκα ότι έχουν
    µια ζωική επιθυµία να κάνουν θέατρο, µια ανάγκη µες απ’ τα σωθικά τους να ασπαστούν µια
    καλλιτεχνική περιπέτεια. Μπορώ να πω σήµερα ότι η Κοµεντί Φρανσαίζ και ο θίασος του
    Toneelgroep στο Amsterdam αποτελούν τις δυο καλύτερες εµπειρίες µου ως σκηνοθέτη. Όταν ο
    Ερίκ Ρυφ µάς πρότεινε να ανεβάσουµε µια ακόµα παράσταση, αµέσως δέχτηκα.
    Λίγα λόγια για την Κοµεντί Φρανσαίζ
    Ιδρυµένη το 1680 από τους ηθοποιούς του Μολιέρου, η Κοµεντί Φρανσαίζ είναι από τα
    παλαιότερα και τα πιο διάσηµα θέατρα στον κόσµο. Μ’ ένα πλούσιο φορτίο τριών αιώνων
    ιστορίας, ο µόνιµος θίασός της δίνει ζωή σ’ ένα ρεπερτόριο κλασικό και σύγχρονο, γαλλικό και
    ξένο (γύρω στα 3000 έργα 800 περίπου συγγραφέων είναι σήµερα εγγεγραµµένα στο ρεπερτόριό
    της). Περισσότερα από 400 άτοµα εργάζονται ώστε να σηκώνεται κάθε βράδυ η αυλαία στην
    κεντρική σκηνή της (που βρίσκεται στην καρδιά του Παρισιού, στο Palais Royal). Η Κοµεντί
    Φρανσαίζ είναι ο µόνος θεατρικός χώρος στη Γαλλία σήµερα που εφαρµόζει την πρακτική του
    εναλλασσόµενου ρεπερτορίου. Διαθέτει δύο ακόµα αίθουσες στο Παρίσι (το Θέατρο του VieuxColombier και το Studio-Théâtre) και ταξιδεύει συστηµατικά τις παραγωγές της σε περιοδείες
    τόσο στη Γαλλία όσο και διεθνώς.
    16
    Το ρητό στο οικόσηµο του θιάσου, simul και singulis (µαζί και ο καθένας µοναδικός), αποδίδει
    τη δύναµη και τη διάρκειά της: το σύνολο τρέφει το άτοµο, που µε τη σειρά του εµπλουτίζει το
    σύνολο. Το µελίσσι ως σύµβολο του οικοσήµου υποδηλώνει µια πληθωρική δηµιουργικότητα
    που ολοένα ανανεώνεται, καθιστώντας ταυτόχρονα το Σπίτι του Μολιέρου σχολείο των τεχνών
    του λόγου, χώρο ωρίµανσης και εστία δηµιουργίας.
    2 και 3 Αυγούστου
    Νεφέλες του Αριστοφάνη
    Μετάφραση: Γιάννης Αστερής
    Σκηνοθεσία: Δηµήτρης Καραντζάς
    Συνεργάτης στη δραµατουργία: Θεοδώρα Καπράλου
    Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαµπάκα
    Σκηνικά: Κλειώ Μποµπότη
    Κοστούµια: Ιωάννα Τσάµη
    Μουσική: Ανρί Κεργκοµάρ
    Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος
    Φωτισµοί: Αλέκος Αναστασίου
    Με τους: Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Γιώργο Γάλλο, Νίκο Καραθάνο,
    Καρυοφυλλιά Καραµπέτη, Γιάννη Κλίνη, Έµιλυ Κολιανδρή, Χρήστο Λούλη, Ελίνα Ρίζου,
    Θεοδώρα Τζήµου, Αινεία Τσαµάτη, Λυδία Φωτοπούλου κ.ά.
    Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη
    Η αριστοτεχνική κωµωδία του Αριστοφάνη παρουσιάστηκε στα Μεγάλα Διονύσια το 423 π.Χ.
    και διακωµωδεί τη διδασκαλία του Σωκράτη και τις ιδέες των σοφιστών της εποχής. Ο
    ηλικιωµένος, απαίδευτος Αθηναίος Στρεψιάδης, καταχρεωµένος από τις σπατάλες και τις
    ασωτείες του καλοαναθρεµµένου γιου του, Φειδιππίδη, προσπαθεί να τον πείσει να φοιτήσει στο
    17
    φροντιστήριο του Σωκράτη, όπου θα µάθει τη διαφορά µεταξύ δίκαιου και άδικου λόγου και θα
    µπορεί να υπερασπίζεται καλύτερα τον εαυτό του στο δικαστήριο απέναντι στους δανειστές του.
    Όταν ο Φειδιππίδης αρνείται, ο Στρεψιάδης αποφασίζει να σπουδάσει ο ίδιος, παρά την ηλικία
    του. Στο φροντιστήριο, έρχεται σε επαφή µε τον κόσµο των ιδεών και πολύ γρήγορα
    εντυπωσιάζεται και ζητά να γνωρίσει τον δάσκαλο. Ο Σωκράτης παρουσιάζεται αυτοπροσώπως
    και ξεκινά η τελετή µύησης του γηραιού σπουδαστή. Ωστόσο, ο Στρεψιάδης αποδεικνύεται
    ανεπίδεκτος µαθήσεως. Εντέλει, ο Φειδιππίδης υποκύπτει στις απειλές του πατέρα του και
    έρχεται µε το ζόρι στο διδασκαλείο για να σπουδάσει. Πατέρας και γιος παρακολουθούν τη
    σύγκρουση µεταξύ Δίκαιου και Άδικου Λόγου, µε τον καθένα να υποστηρίζει ότι µπορεί να
    προσφέρει την καλύτερη εκπαίδευση στον Φειδιππίδη. Ο Άδικος Λόγος αναδεικνύεται νικητής.
    Ο Στρεψιάδης επιστρέφει αργότερα για να παραλάβει τον γιο του, ο οποίος έχει πλέον
    µεταµορφωθεί σε έναν υποδειγµατικό διανοούµενο. Ο Στρεψιάδης διοργανώνει µια γιορτή στο
    σπίτι του για να πανηγυρίσει τη µεταµόρφωση του γιου του, ενώ διώχνει δύο δανειστές που
    παρουσιάζονται στη γιορτή ζητώντας από τον Φειδιππίδη να παρουσιαστεί στο δικαστήριο.
    Όταν ο Φειδιππίδης απειλεί να ξυλοφορτώσει τον πατέρα του στο πλαίσιο µιας αντιδικίας,
    καταφεύγοντας µάλιστα στα επιχειρήµατα που έχει διδαχθεί, ο Στρεψιάδης, όλο οργή,
    αποφασίζει να καταστρέψει το φροντιστήριο.
    Σκηνοθετικό σηµείωµα:
    Ο Αριστοφάνης στις Νεφέλες προτείνει τη χειραφέτηση από τον λογοκεντρισµό και µια ευθεία
    σύγκρουση µε την ένδεια ιδεών. Σ’ αυτήν την τραγικωµωδία βάζει στο επίκεντρο ένα πρότυπο
    «καθηµερινού ανθρώπου», τον Στρεψιάδη, να έρχεται σε επαφή µε τον Σωκράτη και τις µεγάλες
    ιδέες, που είναι άυλες, τις Νεφέλες. Ο Σωκράτης, σαν άλλος Μεσσίας, και µέσω του «θιάσου»
    του −των Νεφελών− µυεί τον Στρεψιάδη σε µια νέα πίστη, σ’ ένα νέο τρόπο θέασης του κόσµου
    χωρίς Θεούς, σε µια πνευµατική ουτοπία. Όταν η θεωρία και η ακεραιότητα της διδασκαλίας του
    Σωκράτη καταρρέει, ο Στρεψιάδης βρίσκεται εγκαταλειµµένος και αποφασίζει να καταστρέψει
    το διδασκαλείο του Σωκράτη σ’ ένα απο τα πιο αινιγµατικά και τραγικά φινάλε στην
    αριστοφανική δραµατουργία. Τότε και οι δύο πόλοι του έργου βρίσκονται προδοµένοι µπροστά
    σε ένα απελπιστικό κενό.
    18
    Πιστή στο καυστικό πνεύµα του ποιητή που στηλιτεύει τη στείρα γνώση και τις
    πελατειακές σχέσεις σοφιστών και δασκάλων µε τους µαθητές τους, η παράσταση χρίζει
    πρωταγωνίστριες τις ίδιες τις Νεφέλες, που έρχονται να κηρύξουν την αµφισβήτηση της
    παντοδυναµίας της λογικής και την επιστροφή σε µια χαµένη πνευµατικότητα.
    9 και 10 Αυγούστου
    ΔΗΠΕΘΕ ΠΑΤΡΑΣ
    Προµηθέας Δεσµώτης του Αισχύλου
    Μετάφραση: Δηµήτρης Δηµητριάδης
    Σκηνοθεσία: Σταύρος Σ. Τσακίρης
    Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
    Κίνηση: Marcellο Magni
    Σκηνικά: Κώστας Βαρώτσος
    Κοστούµια: Γιάννης Μετζικώφ
    Με την: Kathryn Hunter (Κάθρην Χάντερ) στο ρόλο του Προµηθέα.
    Ο Προµηθέας τιµωρείται από τον Δία επειδή έδωσε τη φωτιά στους ανθρώπους. Ο Ήφαιστος
    έχει αναλάβει να τον δέσει σφιχτά µε αλυσίδες πάνω σε απόκρηµνους βράχους. Το Κράτος και η
    Βία επιθεωρούν τον απρόθυµο Ήφαιστο. Στον βράχο καταφθάνουν οι κόρες του Ωκεανού, οι
    Ωκεανίδες, θρηνώντας για το µαρτύριο του ήρωα. Κι ενώ ο Προµηθέας και ο Ωκεανός µιλούν
    για τη σκληρότητα του Δία, επί σκηνής εµφανίζεται ένα ακόµη πλάσµα που υποφέρει από την
    εκδικητικότητα των θεών: η Ιώ, ερωµένη του Δία, που εκείνος µεταµόρφωσε σε δαµάλα για να
    τη γλιτώσει από τη ζήλεια της Ήρας, χωρίς όµως να το καταφέρει, καθώς η πανούργα εκείνη
    έχει στείλει για να την βασανίζει τον Οίστρο, µια ενοχλητική βοϊδόµυγα, που την ακολουθεί
    ανελέητα ως τα πέρατα του κόσµου. Ο Προµηθέας προφητεύει το µέλλον της, που συνδέεται και
    µε τη δική του µοίρα, καθώς κάποιος µακρινός απόγονός της, πολλά πολλά χρόνια µετά, θα τον
    απελευθερώσει. Προφητεύει επίσης την πτώση του Δία, αρνείται όµως πεισµατικά να φανερώσει
    στον απεσταλµένο Ερµή το πώς θα εκπέσει ο βασιλιάς. Η τραγωδία τελειώνει µε τους
    19
    µανιασµένους κεραυνούς του Δία ενάντια στον κρατούµενο µε την ελεύθερη συνείδηση, που
    αντιστέκεται.
    Σκηνοθετικό σηµείωµα:
    Ίσως η αρχαιότερη τραγωδία. Ίσως το πιο φωτισµένο κείµενο όλων των εποχών. Ίσως το πιο
    κρυπτικό κείµενο του κόσµου. Ίσως το πιο βλάσφηµο κείµενο που γράφτηκε ποτέ. Ίσως το πιο
    ευσπλαχνικό κείµενο γι’ αυτό το ον που σπαράζει ανάµεσα στο πολύ φως του σύµπαντος και το
    βαθύ σκοτάδι που προσπαθούν να του επιβάλουν.
    Θεοί, µεγάλοι ή µικροί, προκαταλήψεις και φόβοι.
    Μέγας τυραννισµένος ο Άνθρωπος και νυν και αεί.
    Κείµενο ιερατικό ή απελευθερωτικό µανιφέστο; Οργή ή σοφία το συνεγείρει; Θρήνο ή
    εκδίκηση κρύβουν οι λέξεις; Παραίτηση ή επιµονή είναι τα πολλά επιφωνήµατα που
    ξεστοµίζουν τα πρόσωπα του Δράµατος;
    Το θέµα του, έξω από τους συνήθεις επικούς κύκλους. Ο ρυθµός του κειµένου
    ασθµατικός, διακεκοµµένος, ελλειπτικός, ακόµη και στους µακροσκελείς µονολόγους. Μοιάζει
    µε παραλήρηµα, εφιάλτη ή όνειρο για το µέλλον. Αναρωτιέσαι αν η ζωή είναι µια τιµωρία που
    ακολούθησε το προπατορικό αµάρτηµα ή µια επιλογή να ορίσει ο ίδιος ο άνθρωπος τη γήινη
    µοίρα του.
    Μια παράσταση του Προµηθέα σήµερα δεν µπορεί να είναι αλληγορία, ούτε παραβολή.
    Δεν µπορεί να στηρίζεται σε συµβολισµούς, ούτε να υποκύπτει στον εξωτισµό που η φαντασία
    γεννάει, προσπαθώντας να εικονοποιήσει τις απαρχές του κόσµου.
    Μόνο ένας Προµηθέας εξορισµένος στην ερηµιά των µεγαλουπόλεων, δυστυχώς, µόνο
    ένας αποσυνάγωγος των σηµερινών κοινωνιών µπορεί να µας συγκινήσει, περιµένοντας κι
    αναζητώντας τη λύτρωσή του. Αν οι µικροί ρόλοι της Βίας και του Κράτους, των δορυφόρων
    του αόρατου Δία, πάρουν τη διάσταση του Φόβου, που πια εγκαταστάθηκε γύρω µας και µέσα
    µας, τότε η αγωνία για ζωή γίνεται δράση µε νόηµα κι ο Προµηθέας ένας ήρωας «χρήσιµος». Η
    φωτιά που έκλεψε ο Προµηθέας είναι το φως που καίει.
    20
    Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου
    22 Ιουνίου
    9ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΡΙΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
    Το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου συνεχίζει την επιτυχηµένη συνεργασία µε το Φεστιβάλ
    Θερινού Κινηµατογράφου της Αθήνας, που πέρυσι για πρώτη φορά υποδεχτήκαµε στη Μικρή
    Επίδαυρο µε την Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη. Παραµένοντας και φέτος πιστό στο
    σινεφιλικό ραντεβού του, το Φεστιβάλ Αθηνών προγραµµατίζει µια προβολή-έκπληξη στο
    Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου στις 22 Ιουνίου.
    28 και 29 Ιουνίου
    ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ - ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
    Μουσικό θέατρο της πρωτοπορίας και αρχαίοι µύθοι
    Έργα Ξενάκη, Χρήστου, Κουµεντάκη
    Μουσική διεύθυνση: Γιώργος Ζιάβρας
    Σκηνικό-κοστούµια: Πέτρος Τουλούδης
    Φωτισµοί: Δηµήτρης Κασιµάτης
    Συµµετέχει το Ergon ensemble
    Παραγωγή: Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ
    Διεύθυνση παραγωγής: Μανόλης Σάρδης
    Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Βάιος Μαχµουντές
    Εκτέλεση παραγωγής: Λίλα Καραγγέλου, Σταυρούλα Μπαρούτσα, Μαριάννα Τζανή
    Οδηγοί σκηνής: Αλέξης Ζερβάνος, Βίκυ Καλαϊτζίδου
    Ιδρυτικός δωρητής Εναλλακτικής Σκηνής ΕΛΣ Ίδρυµα Σταύρος Νιάρχος.
    21
    Η Εναλλακτική Σκηνή, η µικρή σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, επισκέπτεται για πρώτη
    φορά τη Μικρή Επίδαυρο, για να δώσει το στίγµα της δραστηριότητάς της, παρουσιάζοντας τρία
    εµβληµατικά έργα µουσικού θεάτρου Ελλήνων συνθετών της πρωτοπορίας, που εµπνέονται από
    αρχαίους µύθους. Μετά τις ιστορικές παραστάσεις του 1960 και 1961 µε πρωταγωνίστρια την
    Μαρία Κάλλας ως Νόρµα και Μήδεια, η Εθνική Λυρική Σκηνή επισκέπτεται για πρώτη φορά
    ξανά τον ιερό τόπο του θεάτρου.
    Το αρχαίο δράµα υπήρξε αστείρευτη πηγή έµπνευσης για δύο από τις πιο εµβληµατικές µορφές
    της µουσικής του 20ού αιώνα: τον Ιάννη Ξενάκη και τον Γιάννη Χρήστου. Έχοντας και οι δύο
    συνθέσει, στην αρχή της καριέρας τους, µουσική για παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου στην
    Επίδαυρο, εµπνεύστηκαν έργα σύγχρονου µουσικού θεάτρου που αντλούν την πρώτη ύλη τους
    από το αρχαίο δράµα. Τόσο η Κασσάνδρα του Ιάννη Ξενάκη (το τελευταίο χρονολογικά κοµµάτι
    που συνέθεσε για την Ορέστειά του), όσο και το έργο Αναπαράστασις Ι: Ο βαρύτονος του Γιάννη
    Χρήστου έχουν ως σηµείο εκκίνησης τον Αισχύλο, ενώ και τα δύο έργα χρησιµοποιούν ατόφιο
    το αρχαίο κείµενο.
    Το πρωτότυπο κείµενο, όχι του Αισχύλου, αλλά του Οµήρου, χρησιµοποιεί και ο Γιώργος
    Κουµεντάκης στη σύντοµη, νεανική όπερά του Έσσεται ήµαρ..., ένα έργο στο οποίο βρίσκονται
    κατασταλαγµένες οι κατακτήσεις της avant-garde των προηγούµενων δεκαετιών, σε ένα υψηλών
    µουσικών και φωνητικών απαιτήσεων έργο.
    Και στα τρία έργα της ελληνικής παραγωγής µουσικού θεάτρου της πρωτοπορίας, το υλικό της
    αρχαιότητας είναι το εφαλτήριο µιας ταυτόχρονης κατάδυσης στο αρχετυπικό, αλλά και ενός
    χωρίς προϋποθέσεις ανοίγµατος στο µέλλον.
    Στην πρώτη αυτή παρουσία της Εναλλακτικής Σκηνής στη Μικρή Επίδαυρο συµβάλλουν ο
    αναγνωρισµένος σκηνοθέτης Έκτορας Λυγίζος, ο οποίος έχει δύο φορές παρουσιάσει δουλειά
    του στην Επίδαυρο, ο ανερχόµενος αρχιµουσικός Γιώργος Ζιάβρας, µε σηµαντικές διεθνείς
    επιτυχίες, αλλά και σηµαντικοί ερµηνευτές, όπως ο Γιάννης Στάνκογλου, στην πρώτη
    αναµέτρησή του µε το σύγχρονο µουσικό θέατρο, και οι πρωταγωνιστές της Εθνικής Λυρικής
    Σκηνής, Διονύσης Σούρµπης και Μυρσίνη Μαργαρίτη. Τη σκηνοθετική επιµέλεια των πρώτων
    δύο έργων του προγράµµατος έχει αναλάβει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Εναλλακτικής
    Σκηνής της ΕΛΣ, Αλέξανδρος Ευκλείδης. Συµµετέχει το Ergon ensemble, ένα από τα πλέον
    καταξιωµένα σύνολα σύγχρονης µουσικής, µε σηµαντική παρουσία στην Ελλάδα και το
    22
    εξωτερικό. Την απαιτητική παρτιτούρα των κρουστών στην Κασσάνδρα ερµηνεύει ο κορυφαίος
    µουσικός της Ορχήστρας της ΕΛΣ, Μαρίνος Τρανουδάκης.
    Κασσάνδρα του Ιάννη Ξενάκη
    Σκηνοθετική επιµέλεια: Αλέξανδρος Ευκλείδης
    Σολίστ: Διονύσης Σούρµπης (βαρύτονος), Μαρίνος Τρανουδάκης (κρουστά)
    Η Ορέστεια του Ξενάκη δηµιουργήθηκε το 1966 και ολοκληρώθηκε το 1987 µε την προσθήκη
    της σκηνής της Κασσάνδρας. Δεν πρόκειται για ακριβή µεταγραφή της τραγωδίας του Αισχύλου,
    αλλά για µια ιδιοσυγκρασιακή αντίδραση στην ποιητική δύναµη του έργου και τον
    σηµαντικότερο, ίσως, καρπό της βαθιάς σχέσης του συνθέτη µε την αρχαιότητα. Η Κασσάνδρα
    είναι η µοναδική περίπτωση (µαζί µε τον µονολόγο της Αθηνάς, επίσης γραµµένο για τον
    βαρύτονο Σπύρο Σακκά) που ο Ξενάκης επέστρεψε σε ένα παλιότερο έργο του για να το
    συµπληρώσει. Στην πραγµατικότητα πρόκειται για µια σπουδή πάνω στην προσωδία του
    αρχαίου κειµένου, την οποία µε φανατισµό χρησιµοποιεί ως βάση της συνθετικής του
    προσέγγισης ο Ξενάκης, εξωθώντας τον τραγουδιστή σε ακραίες φωνητικές ακροβασίες, µε τη
    συνοδεία µόνο σολιστικών κρουστών και ενός ψαλτηρίου (ενός εικοσάχορδου νυκτού οργάνου
    που παίζεται από τον βαρύτονο).
    Αναπαράστασις Ι: Ο βαρύτονος του Γιάννη Χρήστου
    Σκηνοθετική επιµέλεια: Αλέξανδρος Ευκλείδης
    Με τον Γιάννη Στάνκογλου
    Το έργο γράφτηκε το 1968. Το κείµενο του Βαρύτονου είναι οι στ